Zolderluik
Zijn blik was gefixeerd op het plafond boven hem terwijl hij opstond en zich langzaam een weg baande naar het midden van de slaapkamer. Hij kon het zolderluik bereiken door gewoon een paar stappen naar beneden te lopen, waar het zich bevond; het was een vierkantje dat uit het pleisterwerk was gesneden en toegang bood tot het donkere gebied boven hem. Terwijl hij overwoog of hij het wel of niet moest controleren, werd het kloppen van zijn hart intenser.
Zolderluik
Evoluerend geluid
Zijn ademhaling was stabiel en gecontroleerd en hij bleef een lang moment helemaal stil. Daarna weerklonk er weer een rustige dreun van boven, alsof het een test van zijn kunnen was. Deze keer was het zachter, het leek minder op stampen en meer op iets dat van positie veranderde om zijn gewicht in evenwicht te houden. Een langzaam, slepend geluid volgde, alsof er iets tegen de hardhouten vloer kraste.
Evoluerend geluid
